Ik herken dit wel. Sinds een jaar is de relatie met mijn ex-vriendin uitgebloeid. De verliefdheid verdween en zij die net een zwaar huwelijk had afgesloten was alleen toe aan verliefdheid en niet aan iets duurzaams. Ikzelf heb in mijn betrokkenheid teveel van mijzelf gegeven (valkuil). Daarom kwam het besef dat de relatie voorbij was dan ook hard aan. Ondanks mijn behoefte en de aangeleerde drang om me weer te verbinden heb ik de tijd voor mijzelf genomen. Waarom liepen (bewust in verledentijd neergezet) relaties altijd stuk?
Intussen ben ik de afgelopen maanden meer over mijzelf te weten gekomen. Onder andere dat ik een lichte vorm van autisme heb en de daarbij komende uitdagingen.
Ik ken mezelf nu beter en heb op een andere manier leren kijken naar mijzelf. Hierop mijn zelfzorg aangepast. De tijd alleen erg leren waarderen. Bewust dagen alleen doorgebracht. De verbinding met mijzelf gevonden. Ook mijn verhuizing in augustus van een appartement naar een woning met tuin heb ik zelf samen met mijn zoon (15 jaar) georganiseerd zonder veel hulp van vrienden en familie. Mijzelf omarmt, veel zelfvertrouwen mogen ervaren, eigenliefde en weer de spirituele band met mijzelf mogen voelen. Ik ben er, ik mag er zijn. Net zo kwetsbaar en open over mijn reactie hier maar ook zo krachtig door alles wat ik heb bereikt. De ultieme vorm van aarden, settelen noemen ze dat.
Ik merk dat het nu tijd is voor het hoofdstuk: ‘Samen met jou (zolang we ook oog voor onszelf blijven houden…)’.

Liefs…